मी म्हणालो अंधार आहे
आणि त्यानं समजलं अंधारच आहे
त्याचा समजण्याचा दृष्टीकोन चुकीचा नव्हता
आन माझा सांगण्याचा
त्यानं समजलं माझ्याकड अंधारच राहिला
आणि तो मला विसरला जसा मी कोणीही नाही
पण खरं तर मी अंधार आहे असं म्हणालो
एकटा आहे असं नाही
अंधार तर होताच पण सोबत होता उजेड जिद्दीचा
मी अंधार चिरत चाललो होतो
आणि तो समजला आहे मी अंधारातच
तो आता विसरला मला पण मी नाही
अंधाराला भेदत असता अनेक ठेचा खाल्ल्या
आता तर सवयच झाली
उजेड दीर्घकाळ नव्हता त्याच्यासोबतही
पण जेव्हा त्याच्या आयुष्यात अंधार आला
तेंव्हा कदाचित त्याला त्याची सवय नव्हती
आणि हो कदाचित त्याच्यात जिद्दी नव्हती
गणेश पुरी सिमनगावकर
gspindiablogs@gmail.com